Waar ben jij in dit verhaal?

De zomervakantie is in zicht en het is mega druk.
Ik had me zo voorgenomen het dit jaar anders te doen, geen gestress en geen extra schoolwerk.
Maar eerlijk, dat is mislukt.

Voor de vakantie nog snel even alles afmaken.
Ik had geen vakantie geboekt, maar zou wel even vrij nemen, tot een vriendin vroeg of ik mee ging kamperen en ik dacht waarom niet…..echt even eruit weg van alle hectiek.

Nou niet helemaal
Want zelfs op vakantie in Frankrijk zat ik iedere ochtend minimaal vier uur achter m’n laptop, ja, ook in het weekend. Bij elkaar heb ik uiteindelijk toch 81 overuren gemaakt, zoveel vakantie zou ik niet eens opnemen.

Waarom, waarom doe ik dat toch steeds weer?
Omdat ik het voor iedereen goed wil doen.
Omdat ik me betrokken voel.
Omdat ik moeilijk loslaat.
Maar… waar ben ik eigenlijk in dit verhaal?

Is mijn eigen welzijn dan minder belangrijk?
Waarom zorg ik zo goed voor alles en iedereen, maar vergeet ik mezelf?

Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg mijn vader een herseninfarct en is nu links verlamd.
Ik ben vaak bij hem.
Mijn auto werd total loss gereden en de ander heeft nu bij de verzekering haar verhaal aangepast en zegt dat het mijn schuld is.
En zo zijn er nog meer wel een aantal dingen die spelen.
Dat betekend dus genoeg spanning, stress, geen ruimte en geen rust.

De vakantie zelf?
Gelukkig was die heel fijn en gezellig.
Terug naar de basis.
’s Ochtends werken, contact met het thuisfront en daarna wandelen of fietsen.
Heerlijk buiten zijn, zelfs in de stromende regen, lekker genieten en heel veel lachen.
Maar… stilzitten? Dat lukte niet.
Ik weet nog goed de woorden van mijn vriendin “Jij kan echt niet stilzitten hè,”.

En nu, terug thuis, voel ik het.
De vermoeidheid, de verkoudheid en het huilen staat me nader dan het lachen.

Ik heb het weer gedaan.
Te ver over mijn eigen grenzen gegaan.
Heb ik dan echt niets geleerd van de vorige keren dat mijn lichaam er letterlijk mee stopte?

Dus dit is wat ik nu ga doen
Rust nemen, echt rust, luisteren naar mijn lichaam en voelen hoe het echt met me gaat.
En de dagen die ik nog vrij heb? Geen school, helemaal niks.
Gewoon even ik.

De les die ik eruit trek
Je kunt blijven doorgaan, blijven geven, blijven zorgen.
Maar je lijf en je hoofd halen je op een gegeven moment in.
En vaak gebeurt dat pas… als je eindelijk stilstaat.
Dan zal je zien, dan komt het er in je vakantie uit.
In de vorm van hoofdpijn, spanning, fysieke klachten, verkoudheid, tranen of vermoeidheid en dan kun je niet meer voluit genieten van je welverdiende vrije tijd.

Dus misschien is dit ook een uitnodiging voor jou.
Kijk eens eerlijk: waar ben jij in jouw verhaal?
Mag jij er ook zijn?
Mag jij ook rust?

Heb jij dit ook wel eens ervaren?
En wil je het delen reageer dan hieronder, zodat we er anderen ook bewust van kunnen maken.

#persoonlijkverhaal #grenzenovergaan #fysiekeklachten #rustnemen #magikerzijn #werkgeluk #grenzenaangeven